Vian is een kracht die blijft

Ik laat iets na, ook al heb ik er zelf niks aan. Maar ik maak wél impact voor volgende generaties. “Dat is zó Vian. Mild, moedig en altijd gericht op de ander”, vertelt Nicole, haar beste vriendin.

Een krachtige vrouw

“Vian Al Kadi was mooi, sterk en lief. Ze liet iedereen in zijn waarde. Achter die kracht zat een leven vol omwentelingen. Haar verhaal begon in Bagdad, Irak. Als kind vluchtte ze voor de oorlog met haar familie naar Nederland. In die kwetsbare jaren verloor ze haar jongste broertje door een ongeluk. Later stapte haar andere broer uit het leven. Haar vader overleed aan kanker. Toch werd Vian niet hard. Ze bleef veerkrachtig en bouwde samen met haar moeder een nieuw leven op in Amsterdam, met vrienden om haar heen en een open blik.

Beste vriendinnen

We leerden elkaar kennen op de racefiets. Samen fietsen, samen lachen, samen stil zijn. Toen Vian buikklachten kreeg - kramp en een opgezette buik - kwam de diagnose snel: eierstokkanker. Vian hield de regie. Ze vroeg om een second opinion, bleef zolang het ging werken en zocht steeds de verbinding.

Ik werd haar mantelzorger. Ik ging mee naar gesprekken in het ziekenhuis, hielp bij keuzes en was er elke dag. Samen gingen we door behandelingen en tegenslagen. De laatste periode was lang. Maar Vian bleef altijd geven. Dan stuurde ze inspirerende muziek via een appje. Of stond ze opeens een cake te bakken; iets wat ze eerder nooit deed. Ook begon ze opeens met mediteren. En als het even lukte, sprong ze nog op de fiets.

Leef vandaag

“Tranquilo,” zei Vian vaak. “Leef in het nu, hou het simpel”. Ze wilde gezien worden als een krachtige vrouw die niet opgaf. Haar veerkracht was niet alleen lichamelijk; het was de bewuste keuze om liefdevol en positief te blijven, ook op moeilijke dagen. Dat voelde iedereen.

Wees je bewust van de signalen

Vian had een heel duidelijke boodschap voor alle vrouwen: ken je lichaam. Let op signalen als een snel opgezette buik en aanhoudende buikpijn of -krampen. Wacht niet. Ga naar de huisarts. Vraag door. Vertrouw op jezelf en laat je niet wegsturen. Jij kent je lijf het beste.

“Pak die regie over je laatste stukje. Zeg: dít wil ik achterlaten”

Vian heeft mij gevraagd om mij te blijven inzetten voor onderzoek naar eierstokkanker.  Daarnaast vond ze het belangrijk om het taboe te doorbreken om over de dood te praten. Praat op tijd. Hoe wil je herinnerd worden? Wat wil je nalaten? Het gaat om meer dan geld. Waar gaan je spullen heen? Wie kun je nog helpen? Misschien een familie die alles kwijt is? Als je dit vastlegt, geeft dat rust voor jezelf. En houvast voor je naasten. Ik wil dat breed delen in gesprekken. Daarom werk ik aan een podcast en aan een boek waarin ik haar verhaal verder vertel.

Waarom KWF in haar testament stond  

Toen duidelijk werd dat Vian niet beter zou worden, gingen we samen bespreken en vastleggen wat haar rust gaf. Ze wilde KWF opnemen in haar testament. Omdat onderzoek en goede voorlichting levens redden. Zeker bij eierstokkanker, die vaak laat wordt ontdekt en daardoor moeilijker te behandelen is. Ze vertrouwde KWF: daar maakt haar nalatenschap verschil. Meer onderzoek, meer bewustwording, meer hoop.  

Een stichting in haar naam

Ik heb de wens om haar nalatenschap op termijn mogelijk te verankeren in een stichting in Vian’s naam. Wat die vorm precies wordt, krijgt nog tijd. Wat voor mij centraal staat, zijn haar waarden: moed en mildheid. En dat haar verhaal blijft inspireren en mensen met elkaar verbindt. Zo blijft haar erfenis werken. En wie zich aangesproken voelt, kan óók een stempel zetten met een nalatenschap: voor onderzoek, voorlichting en betere kansen voor wie na ons komen.”