Radionucliden therapie van kankers met radioactief gemerkte PARP remmers

Een belangrijke eigenschap van kankerweefsel is een grote instabiliteit van het genetisch materiaal: het DNA. Kankercellen vertonen vaak fouten in de moleculaire machines die het DNA onderhouden en het herstellen bij schade. Hoewel dat aan de ene kant bijdraagt aan het ontstaan van kanker, kan deze eigenschap aan de andere kant juist ook worden uitgebuit om kankercellen aan te vallen. Want voor teveel DNA-schade zijn ze gevoelig. 

Dit is het principe waarop PARP-remmers zijn gebaseerd: deze nieuwe medicijnen voorkomen dat beschadigde kankercellen hun DNA-schade kunnen repareren, waardoor ze doodgaan. 

Doel van het onderzoek

Hoewel veelbelovend, is deze behandeling nog niet af. Omdat de medicijnen nog relatief nieuw zijn, is er nog veel te leren over bijwerkingen, optimalisatie en verbreding van de behandeling. Want hoewel de remmers inmiddels worden toegepast bij o.a. borst- en eierstokkanker, speelt het achterliggende mechanisme bij meer vormen van kanker een rol. Zo verwachten onderzoekers dat de medicijnen ook effectief kunnen zijn bij moeilijk behandelbare tumoren als glioblastoom, alvleesklier- en maagkanker 

Hoe wordt dit onderzoek uitgevoerd? 

Wetenschappers van het UMC Groningen gaan in dit project onderzoeken of ze een soort ‘PARP 2.0’ kunnen ontwikkelen. In een vooronderzoek slaagden ze erin om een radioactieve stof (een radionuclide) te koppelen aan de PARP-remmers. Met het idee dat de straling van de radioactiviteit DNA-schade veroorzaakt aan de kankercellen, die ze vervolgens dankzij de PARP-remmers niet meer adequaat kunnen repareren. Een soort tweetrapsraket dus. 

Dit vervolgonderzoek is nodig om deze techniek verder te brengen: onderzoeken hoe de combinatie precies werkt, wat het effect is op normaal weefsel, en op welke tumoren het beste resultaat wordt behaald. 

Wat levert dit onderzoek op?  

Dit project kan de werking van PARP-remmers sterk verrijken en verbeteren. Daarvoor is wel kennis nodig over het precieze werkingsmechanisme en de mogelijke bijwerkingen.
Het betreft een laboratoriumonderzoek; bij goede resultaten kan in een vervolgonderzoek de eerste stap naar de mens gemaakt worden.