Radioactieve dode cellen herkennende stoffen voor vroege diagnostiek van de effectivietit van behandeling en voor intern bestralen van solide tumoren.

Een patiënt is gemiddeld 4 chemokuren, 2-4 maanden onzekerheid en nare bijwerkingen verder voor hij weet of de chemokuur aanslaat of niet. Wanneer dat niet zo is, is er kostbare tijd verloren gegaan en heeft de patiënt voor niets de bijwerkingen gekregen.
Het is dus belangrijk dat er een nieuwe, betrouwbare (en goedkope!) methode komt waarmee snel na de behandeling valt vast te stellen of de behandeling aanslaat of niet. Daarnaast is het van belang dat de behandeling alleen de tumor bestrijdt en niet het gezonde weefsel.
De onderzoekers willen in dit project onderzoeken of deze ambitieuze doelen vallen te combineren. Daarvoor willen ze stoffen ontwikkelen die zowel inzetbaar zijn voor diagnostiek als behandeling: theranostiek dus. 

Doel van het project

In het centrum van bijna alle solide tumoren zit een gebied met dood (necrotisch) weefsel. Chemotherapie zorgt voor meer dode tumorcellen en dus een groter necrotisch gebied. Met stoffen die binden aan necrotisch weefsel, kun je vaststellen hoe groot dit dode gebied in een tumor is, en dus hoe goed de behandeling aanslaat. Dat is diagnostiek. Maar wat nou als je aan die stoffen nog eens een extra stof hangt die de rest van de tumor van binnenuit bestraalt? Dan combineer je dus diagnostiek & behandeling. In dit project wordt bekeken of deze theoretische ‘tweetrapsraket’ mogelijk is. Dat gebeurt in kweekbakjes, omdat het nog te vroeg is om op patiënten te testen.  

Relevantie voor de patiënt

Als deze innovatieve aanpakt slaagt, hebben de onderzoekers straks een middel in handen waarmee ze de agressiviteit van de tumor kunnen bepalen, kunnen aantonen of de behandeling aanslaat, én de tumor van binnenuit verder bestralen. Dat zou een veelbelovende nieuwe ontwikkeling zijn voor een grote groep patiënten.