Hoe gesuikerde eiwitten op acute myeloïde leukemie (AML) cellen het kankerproces beïnvloeden en gebruikt kunnen worden bij behandeling

Alpe d'HuZes
lopend

Onderzoekssamenvatting

Ons lichaam bevat suikers die aan eiwitten gebonden zijn. Ik heb eerder aangetoond dat de bloedkanker myeloproliferatieve neoplasie (MPN) afhankelijk is van deze gesuikerde eiwitten. Remming van de aanmaak van gesuikerde eiwitten vernietigde MPN-kankercellen. Veel kankers bevatten afwijkende suikers ten opzichte van gezonde weefsels. Deze dragen bij aan de groei van kankercellen en hangen samen met een kortere overleving van patiënten.

Er zijn aanwijzingen dat gesuikerde eiwitten ook afwijkend zijn bij acute myeloïde leukemie (AML), maar dit is nog zeer gebrekkig in kaart gebracht. Aangezien er jaarlijks ongeveer 300.000 mensen gediagnosticeerd worden met AML, en slechts 30% van hen 5 jaar later nog in leven is, is het van groot belang om nieuwe aangrijpingspunten voor therapieën, zoals gesuikerde eiwitten, te identificeren. Dit geldt met name voor de grote groep AML-patiënten zonder afwijkingen in het FLT3-gen, ongeveer 70%, omdat er voor deze patiënten geen gerichte therapie bestaat.

Onderzoeksrichting / voorgestelde oplossing

Hier toon ik aan dat maar liefst 3 enzymen die gesuikerde eiwitten modificeren een sterke prognostische waarde hebben in FLT3-normale AML, en dat dit onafhankelijk is van andere prognostische factoren zoals leeftijd. Daarnaast toon ik aan dat afwijkende suikerstructuren aanwezig zijn op monsters van AML-patiënten, en veel minder op gezonde bloedcellen.

Relevantie

Het ontrafelen van pathologische mechanismen bij AML, zoals het bestuderen van gesuikerde eiwitten, is essentieel voor de ontwikkeling van diagnostiek en betere risicostratificatie van patiënten. Omdat gesuikerde eiwitten zich aan de buitenkant van de cel bevinden, zijn ze bovendien makkelijk bereikbaar voor medicatie. Dit project zet dus cruciale eerste stappen in het verbeteren van de AML-behandeling.

Onderzoeksvragen

  • Hoe beïnvloeden de 3 suikermodificerende enzymen die overleving bij AML voorspellen de groei van AML-cellen en suikerstructuren?
  • Kunnen suikerbindende antilichamen de groei van AML-cellen verminderen en een afweerreactie tegen de kanker bewerkstelligen?

Onderzoeksopzet

Ik zal de hoeveelheid van de suikermodificerende enzymen verhogen of verlagen in zowel gezonde bloedstamcellen als AML-cellen. Vervolgens bepaal ik of dit kankereigenschappen, zoals versnelde celgroei, teweegbrengt. Ook zal ik testen hoe dit suikerstructuren beïnvloedt.

Met behulp van geavanceerde massaspectrometrietechnieken zal ik suikerstructuren nauwkeurig in kaart brengen op AML-cellen zonder afwijkingen in het FLT3-gen en op gezonde bloedcellen. Ik zal testen of afwijkende suikerstructuren op AML-cellen herkend worden door suikerbindende antilichamen, en vervolgens onderzoeken of dit hun groei vermindert en/of immuuncellen kan stimuleren om de kankercellen te vernietigen.

Verwachte uitkomsten

Mijn onderzoek zal de moleculaire mechanismen blootleggen waarmee veranderingen in suikermodificerende enzymen de ontwikkeling van AML beïnvloeden. Ook zal ik afwijkende suikerstructuren op AML-cellen identificeren en bepalen of suikerbindende antilichamen mogelijk gebruikt kunnen worden bij de behandeling van AML.

Benodigde stappen voor implementatie

Tijdens dit onderzoek zal ik methoden ontwikkelen om afwijkende gesuikerde eiwitten te detecteren, die in de toekomst mogelijk gebruikt kunnen worden voor diagnostische doeleinden. Nadat ik heb aangetoond dat suikerbindende antilichamen kunnen bijdragen aan het vernietigen van AML-cellen, zal onderzocht moeten worden of deze antilichamen gebruikt kunnen worden voor de behandeling van patiënten.

Nieuws en resultaten

Juni 2026

De onderzoekers hebben bij acute myeloïde leukemie (AML) veel onbekende RNA-moleculen gevonden. Het gaat om lincRNA’s: lange stukjes RNA die zelf geen eiwit maken, maar mogelijk wel invloed hebben op welke genen aan of uit staan. Met een nieuwe computeranalyse vonden de onderzoekers 1.560 nieuwe lincRNA’s in bijna 900 AML-monsters.

Opvallend is dat de activiteit van deze lincRNA’s verschilt per genetisch subtype van AML. Ze kunnen daardoor mogelijk helpen om AML beter in te delen. Ook kunnen ze in de toekomst misschien dienen als biomarker of aangrijpingspunt voor nieuwe behandelingen. Wat de meeste lincRNA’s precies doen, moet nog worden onderzocht.