Gerandomiseerde fase 2 studie naar MRD gestuurde non-chemotherapeutische behandeling met obinutuzumab/venetoclax voor minder fitte patiënten met onbehandelde chronische lymfatische leukemie

Chronische Lymfatische Leukemie (CLL) is een vorm van bloedkanker die in Nederland zo’n 900 nieuwe patiënten per jaar treft. Het gaat vooral om ouderen. Behandeling van deze patiëntengroep is lastig, omdat CLL vaak gepaard gaat met een verslechterende conditie. Dat maakt dat veel middelen niet kunnen worden gegeven, omdat ze te belastend zijn. De vooruitzichten voor deze patiënten zijn dan ook slecht: gemiddeld zo’n 1,5 jaar na de diagnose.

Een nieuwe behandeling?

In deze studie wordt (bij patiënten) een nieuw medicijn getest tegen CLL, of beter gezegd, een combinatie van medicijnen. In het laboratorium zijn twee veelbelovende middelen ontwikkeld: 

• obinutuzumab, een vorm van immunotherapie die bepaalde eiwitten op het oppervlak van leukemiecellen blokkeert
• in z’n eentje doet obinituzumab niet veel, maar in combinatie met andere middelen wel. Een nieuw ontwikkeld middel is venetoclax. Een middel dat er voor zorgt dat tumorcellen specifiek afsterven en zeer effectief lijkt in het laboratorium.

Waarom dit onderzoek?

Om geaccepteerd te worden als nieuwe behandeling, moet eerst wetenschappelijk worden aangetoond dat de behandeling echt werkt en veilig is. Op papier ziet deze combinatie er goed uit, maar de onderzoekers voorzien dat de bijwerkingen van met name venetoclax te heftig zijn als er té snel té veel tumorcellen worden afgebroken in het bloed.

Daarom gaan de onderzoekers in deze studie op zoek naar manieren om de behandeling zó op te bouwen, dat de behandeling effectief is én te verdragen. Zo testen ze of ze kunnen beginnen met obinituzumab en pas op het laatst venetoclax aan de behandeling toevoegen, en of het mogelijk is om met venetoclax te stoppen als de behandeling succesvol blijkt. De patiënten worden bovendien langere tijd gevolgd om de bijwerkingen goed in kaart te brengen.

Relevantie voor de patiënt

CLL-patiënten die niet fit genoeg zijn voor behandeling, kunnen mogelijk alsnog effectief en veilig behandeld worden dankzij dit belangrijke onderzoek.