Steve verloor zijn moeder Lena

Steve met zijn moeder

Acute leukemie

“Mijn moeder was een fitte vrouw; ze ging nog regelmatig hardlopen. Dan stond ze om 6 uur op en ging een uur rennen. In 2016 kreeg ze de diagnose acute leukemie. Ze was positief en zei dat ze niet opgaf. Van de 1e chemo’s was ze ook niet zo ziek. Ze ging gewoon door, zorgde voor mijn vader, ging naar de kerk en naar familie. Ook kookte ze elke dag, want goed eten is bij ons belangrijk.

Stoppen met behandelingen

Mijn moeder kreeg een stamceltransplantatie. Haar broertje Peter was de perfecte match. Van deze behandeling werd ze wel erg ziek. Maar op een gegeven moment sloeg de behandeling aan en ging het weer goed.
In oktober 2019 bleek helaas dat de kanker terug was. Toen kreeg ze opnieuw chemotherapie. Na 3 maanden met veel tegenslagen en pijn besloot ze op 31 januari te stoppen met alle behandelingen. Haar lichaam was op en haar vechtlust was verdwenen. Eind februari was ze 50 jaar getrouwd. Dat wilde ze nog meemaken. En het liefst ook het eindexamen van 2 kleinzoons. Helaas lukte dat niet meer.”

De laatste levensfase

In de laatste fase van Lena’s leven, zorgde Steve dag en nacht voor zijn moeder. “Het laatste jaar van mama’s leven trok ik bij mijn ouders in om voor ze te zorgen. Ik was vroeger nogal een 'bad boy'. In die periode dat ik voor haar zorgde, hebben we daar gelukkig veel over uitgesproken.
Ook spraken we over de laatste fase van haar leven. Mijn moeder was een sterke vrouw die goed wist wat ze wilde. En alles wat ze wilde, hebben we besproken. Wanneer de pijn te erg werd, wilde ze palliatieve sedatie (medicijnen waardoor je slaperig wordt of waarvan je in een diepe slaap valt, om het lijden te verlichten). Dat bespraken we ook met de huisarts. En we spraken af dat als ze zelf niet meer kon aangeven dat ze het nodig had, dat wij dat dan voor haar zouden doen. Het was moeilijk om zo over haar einde te praten. Maar we wilden niet dat ze zou lijden.

Hulp van huisarts, thuiszorg en ziekenhuis

Mijn moeder had een goede band met de huisarts. En we hadden veel aan de thuiszorg en het ziekenhuis. Zij luisterden goed naar ons. Ook hadden we veel aan alle instanties die mama’s ziekte eronder probeerden te krijgen samen met ons.
De laatste week kon ze amper nog slapen van de pijn. Het afscheid stelden we eigenlijk al een paar dagen uit. Dat wil je niet, gedag zeggen en afscheid nemen. Haar broers en zussen uit Middelburg kwamen en we belden de dokter. Mama is toen thuis overleden, zoals ze graag wilde.

Afscheid nemen in de Molukse cultuur

Ook voor de begrafenis was alles geregeld zoals zij het wilde. Er waren veel mensen en het duurde 2 dagen. Dat hoort zo in onze Molukse cultuur. Eerst was er een vertroostingsdienst, de volgende dag de begrafenis vanuit de Molukse kerk. Voor mijn beide ouders was dat belangrijk. Daarna is ze begraven in het familiegraf waar mijn jongste broertje Peter ook ligt. Zijn overlijden was een enorme klap voor haar en ze vond het fijn om bij hem te liggen.”