Het inloophuis helpt Bram

Man kijkt camera in

'Het inloophuis helpt mij over mijn kanker te praten'

Bram stond volop in het leven toen hij op zijn werk onwel werd. In 1e instantie werd gedacht aan een hersenbloeding, maar na verder onderzoek bleek het een agressieve hersentumor te zijn. Na een intensief behandeltraject was de tumor geslonken. Maar helaas is de tumor weer gaan groeien en zijn ze weer gestart met een nieuwe behandeling. 'In het inloophuis leerde ik om over mijn kanker te praten'.

Enorm gat

“Toen ik de 1e keer ziek werd, ging ik direct de medische molen in. Ik kreeg het hele pakket aan behandelingen: een operatie, toen bestraling en daarna chemotherapie. Toen dat klaar was, viel ik eigenlijk in een enorm gat. Ik kon het wel delen met mijn vrouw en mijn zoon, maar ik merkte dat ik behoefte had aan contact met mensen die hetzelfde hadden meegemaakt.

Laagdrempelig

Ik hoorde over het inloophuis en ben erover gaan lezen. Het sprak me aan dat er veel verschillende activiteiten worden georganiseerd. Ik ben niet echt het type voor creatieve workshops, maar het inloophuis biedt van alles. Zo kon ik in het inloophuis bij mij in de buurt zwemmen. Deze activiteit hielp mij niet alleen met revalideren na de bestraling, ik kon zo ook mijn verhaal op een laagdrempelige manier kwijt.

Familie

Voorheen had ik van alles te vertellen, en nadat ik ziek werd, niks meer. Zeker niet nu de tumor helaas toch weer gegroeid is. Bijna alles wordt nu voor mij bepaald. Maar in het inloophuis bepaal ik zelf wat ik wil. Aan welke activiteit ik wil deelnemen, of ik wil praten over mijn ziekte. Het voelt ontzettend fijn om omringd te zijn door mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt. De mensen van het inloophuis zijn een soort van familie van ons geworden.

Financieel zwaar

Ik vind het verschrikkelijk dat het inloophuis het door de coronacrisis financieel zo zwaar heeft. Het is ontzettend belangrijk dat de deuren openblijven. Daar waar de zorg in het ziekenhuis stopt, pakt het inloophuis het op psychologisch vlak over. In het ziekenhuis weten ze alles over de behandeling. Maar het inloophuis begeleidt je zo goed in het stuk dat daarna komt, de verwerking. Ook voor je partner is het heel goed. Normaal praat je niet over doodgaan met elkaar, maar in het inloophuis is daar ruimte voor. Zo worden er bijeenkomsten georganiseerd, om je te helpen in hoe je dit soort gesprekken met elkaar moet voeren.

Dankbaar

Ik zeg altijd ‘alles sal reg kom as ons almal ons plig doen’. We moeten er samen de schouders onder zetten. En dat wordt door het inloophuis nog maar eens bevestigd. Ik was nooit ziek, en tja, kanker, dat is natuurlijk een heel gebeuren. De vooruitzichten zijn slecht, maar met de mensen om mij heen kan ik dit aan. Ik ben ontzettend dankbaar dat het inloophuis mij en mijn gezin helpt om over mijn kanker te praten, en het een plek te geven.”