Kanker en emoties: het verhaal van Martin

Kankerpatiënt Martin op fiets
Er is een periode geweest dat ik suïcidale gedachtes had.
Martin

‘Mijn lontje is korter geworden’

In 2014 ging het mis toen Martin de Mont Ventoux aan het beklimmen was. Vage, verontrustende klachten bleken een epileptische aanval te zijn. De oorzaak: een zeldzame hersentumor met slechte vooruitzichten. Een enorme klap om te verwerken.

Martin: “Ik was een levensgenieter. Iemand die middenin het leven stond. Ondernemend op alle vlakken. Ik deed veel leuke dingen met mijn gezin en mijn vrienden. En ik was een sportman in hart en nieren. Ik heb op redelijk hoog niveau geschaatst en gefietst. Dat is nu allemaal anders. Je lichaam is anders. Het fietsen heb ik wel weer opgepakt en dat heeft mij wel door een moeilijke periode heen gesleept. Maar het is niet meer het niveau van vroeger. 

3 maanden tot 1 jaar

Na een klim op de berg Mont Ventoux - voor KWF nota bene – werd duidelijk dat er iets goed mis met me was. Uitvalsverschijnselen, schuimbekken, een grijs gezicht... Het bleek een epileptische aanval, veroorzaakt door een tumor in mijn hersenen. Terug in Nederland vertelde de arts me dat mijn levensverwachting tussen de 3 maanden en 1 jaar lag. Alsof je vol op je kaak getroffen wordt. Dan stort je wereld in. 

‘Mijn levensverwachting was 3 maanden tot 1  jaar. Alsof je vol op je kaak getroffen wordt’

Na de diagnose zijn er veel emotionele momenten geweest. Je wereldje wordt op dat moment zo klein. Er is zelfs een periode geweest dat ik suïcidale gedachtes had. Maar de hele dag in bed liggen is ook geen optie. Je hebt een gezin, ouders, vrienden om je heen. Je moet verder. Daar heb ik ook hulp van een psycholoog bij gehad.

Kort lontje

Ondertussen zijn we een aantal jaar verder en ben ik er nog steeds. Sterker nog, van die middelgrote kipfilet van destijds is nog weinig zichtbaar op de scans. Toch is het niet de vraag óf hij terugkomt, maar wanneer. Daar moet ik mee leven.

Kanker heeft me veranderd. Mijn lontje is korter geworden en dat heeft z’n weerslag op mijn gezin. Ga maar aan je kinderen uitleggen waarom papa niet altijd meer zo vrolijk is. Ook een boek lezen of een gesprek volgen is lastiger. Momenteel gaat het redelijk goed, maar soms wist ik halverwege een vraag al niet meer waar die ook alweer over ging. Dat zijn dingen die je moet accepteren.

Even verstand op nul

Ik heb sinds ik ziek ben ontzettend veel steun gehad van goede vrienden. Mannen waar ik midden in de nacht bij kan aankloppen als dat nodig is. Zonder hun steun was ik er waarschijnlijk niet uitgekomen. Met vrienden praat je makkelijker over zware onderwerpen dan met je ouders. Die denken meteen dat je de volgende dag doodgaat. En je gezin wil je ook niet constant belasten met die negatieve gedachtes. Dat bespreek je dan liever met je vrienden. Die weten precies hoe ze me uit die negatieve spiraal kunnen trekken. Samen gaan we naar de kroeg voor een borrel. Even verstand op nul en overschakelen naar een andere mindset. Voor mij werkt dat.

Je hebt een gezin, ouders, vrienden om je heen. Je moet verder.

Met z’n allen de Mont Ventoux op

Met hen had ik het ook wel eens over mijn bucketlist. F16-vliegen lijkt me fantastisch, maar dat zit er niet meer in. Dus dan leek het me tof om nog een keer met z’n allen voor KWF de Mont Ventoux te beklimmen, tijdens de ColSensation. En dan iedereen op z’n eigen manier. Dat hebben we in 2015 gedaan. De 1 ging hardlopend, een groep ging wandelen en ik ging op de fiets. Na alle chemo’s en bestralingen lukte het me weer om die ‘kale’ berg op te klimmen. Het deed pijn, maar het voelde als een enorme overwinning op mezelf. Mijn vrouw en haar vriendinnen hadden ook nog eens 50.000 euro opgehaald voor KWF. Hoe tof is dat!

Fietscafé

Mijn toekomst is onzeker, maar dromen heb ik nog steeds. Zo zou ik graag een eigen fietscafé willen openen. Ik woon hier aan een dijk waar heel veel gefietst wordt. Ergens aan die dijk komt ooit dat fietscafé, het Velodrome. Een modern café met oude fietsen aan de wand en mooie posters van vervlogen tijden. Met vers appelgebak en goede koffie. Wie weet komt het ooit zover.”