Het centrum voor leven met en na kanker is er voor Masja en haar gezin

Vrouw kijkt in camera

'In het centrum heb je maar weinig woorden nodig'

Op kerstavond 2018 kreeg Masja (46) de diagnose borstkanker. Ze zou een jaar lang behandeld worden, met uitzicht op een goede afloop. Op een CT-scan werd al snel duidelijk dat de kanker is uitgezaaid over heel haar skelet. Masja: “Nu word ik palliatief behandeld. Ik ben bezig met mijn 28e kuur met chemotabletten. Gelukkig gaat het goed en zijn de uitzaaiingen stabiel.

Warm bad

Ik was op zoek naar mensen van mijn leeftijd die net als ik niet meer beter worden en een gezin hebben met puberdochters. Ik kwam terecht bij het centrum voor leven met en na kanker in Zwolle. Het voelde als een warm bad. De mensen die er werken zijn opgeleid om goede gesprekken te voeren. Op een niet betuttelende manier. We praten over ziek zijn en hoe je dat combineert met een gezin. Ook krijg ik goede adviezen over wat ik kan doen om actief en fit te blijven. Zo kwam ik bij yoga terecht. Ja, het centrum is voor mij echt onmisbaar.

Maar weinig woorden nodig

Veel mensen denken dat in een centrum voor leven met en na kanker veel gehuild wordt en er alleen maar over kanker wordt gepraat. Niets is minder waar! We hebben juist veel lol en ze zijn er voor mij en mijn gezin! Natuurlijk wordt er in het centrum ook over ziek zijn gepraat, maar juist omdat de ander je begrijpt, heb je maar weinig woorden nodig. In het centrum zien ze mij als Masja, en niet als Masja met een ziekte. Ik mag daar zijn wie ik was voordat ik ziek was. Ik hoef er niet de schijn op te houden en me groter voor te doen dan ik in het dagelijks leven weleens doe. Ik heb altijd gewerkt als verpleegkundige. Nu ik zelf ziek ben, zie ik pas waar je allemaal tegenaan loopt, wat er allemaal bij komt kijken en hoe je daarmee omgaat.

Niet alleen voor mij

Mijn man en dochter zijn beiden weleens mee geweest. Natuurlijk werd er toen ook aan hen gevraagd hoe het ging. Dat vind ik heel belangrijk. Het mooie is, dat ze er niet alleen voor mij zijn, maar ook voor mijn naasten. Ze helpen mij, én mijn gezin. Want niet alleen ik ben in de rouw over de situatie en de toekomst, zij ook. We hebben allemaal te maken met mijn ziekte.”