'Kanker is geen taboe, het is een ziekte'

Interview Juanita

Ik hoop dat meer mensen zoals ik hun verhaal kunnen vertellen

Nederland is terug van vakantie. Het ritme van werk en lange, donkere avonden voor de buis hangen komt met rasse schreden naderbij. Voor Juanita (48 jaar, zou je dat zeggen?) liep dat vorig jaar compleet anders. Zij kreeg kort na haar vakantie te horen dat ze borstkanker had. Ze was in haar eentje toen de dokter het slechte nieuws vertelde. Toch is ze altijd aan andere mensen blijven denken: ‘Kanker kent geen kleur. Het kan alle gezichten raken.’ 

Gewoon Juanita

Tegenover mij zit een stijlvolle dame die slechts enkele maanden geleden haar behandeling afrondde. Door haar sereniteit en aanstekelijke lach zou je dat bijna vergeten: ‘Sommige mensen die weten dat ik kanker heb gehad, vinden het moeilijk om op mij te reageren. Ik ben niet Juanita met kanker. Ik was ook niet Juanita met kanker. Ik ben gewoon Juanita!’ Even later, als het ijs gebroken is, vertelt ze in alle openheid: ‘Mentaal heb ik het nu, na die hele periode, wel zwaar. Je wilt zelf doorgaan en je omgeving wil doorgaan. Maar ik merk dat ik veranderd ben. Ik ben veel meer aan het denken, was impulsiever. Toch wil ik niet mokken en klagen. Het leven krijg je niet zomaar. Dat klinkt simpel, want ook ik heb dus m’n moeilijke momenten.’ En dat is volledig te begrijpen, als Juanita haar verhaal uit de doeken doet.

Halve gebedjes

We gaan terug in de tijd: moederdag 2017. ‘Ik heb het mijn ouders, van destijds 84 jaar, op die dag verteld. Daar zag ik zo ontzettend tegenop. Natuurlijk ongeloof bij hen: waarom? Hoe kan het? Ik had die vragen niet, wilde doorpakken. Dit zijn dingen waar ik niks aan kan doen, dus het gaat erom hoe ik het doe.’ Juanita kreeg over een periode van 8 maanden meerdere chemotherapieën, een borstsparende operatie en 21 bestralingen. ‘Misschien ben ik een vreemde eend in de bijt, maar alleen op de eerste dag werd ik misselijk van de chemo en dacht ik ‘als het zo moet!’. Maar de rest van de tijd heb ik me wel goed gevoeld, om eerlijk te zijn. Je weet alleen niet wat je lichaam doet. Je leeft van dag tot dag. Ik genoot van wat ik wel kon doen, al huilde ik heel soms ook zonder aanleiding: ‘Ik weet niet waarom’, dacht ik dan, terwijl de tranen over m’n wangen rolden. Gelukkig was mijn geloof mijn kracht.’ Met een lach op haar gezicht vertelt Juanita dat de 21 bestralingen zó snel voorbij waren, dat ze 21 halve gebedjes heeft opgezegd.

Taboe doorbreken

Het bleken geen gebeden zonder eind te zijn: ‘Na de bestraling was de tumor weg! Ik ben ‘blessed’ dat het bij mij zo gelopen is. Al is iedereen en elke tumor natuurlijk anders, ik kan vertellen dat het ook zó kan aflopen. Ik werk nu weer fulltime en er borrelen weer allerlei plannen en ideeën op. Eigenlijk heb ik ook wel een missie doordat ik dit heb meegemaakt. Ik wil het taboe doorbreken: kanker wordt bij ons, mensen van Afrikaans-Caraïbische afkomst, te vaak geassocieerd met de dood. Succesverhalen worden niet gedeeld. Het zijn emoties waar niet over gesproken wordt, terwijl ervaringen delen zo belangrijk is.’ Juanita heeft een heel concreet voorbeeld: ‘Toen er door de dokter vragen werden gesteld over erfelijkheid in mijn familie, wist ik daar niet veel van omdat er niet over gesproken wordt. Ik wil dat soort dingen echt bespreekbaar gaan maken. Onderwerpen als ‘niet naar de dokter willen gaan’ of ‘niet overal terecht kunnen voor een natuurlijke pruik’, moeten echt tot het verleden gaan behoren.’

Het kan vele mensen raken

Wederom spreekt het grote hart van Juanita: ‘Ik hoop dat meer mensen zoals ik hun verhaal kunnen vertellen. We kennen allemaal wel iemand die te maken heeft met kanker, het kan vele mensen raken. Het zou zo mooi zijn als dat aantal over enkele jaren fors is afgenomen. Daar is kennis en onderzoek voor nodig, maar ook zaken als gezonde voeding, beweging en je eigen lichaam kennen zijn belangrijk.'

Trouwens, over pruiken gesproken: Juanita heeft er preventief twee gekocht, maar nooit gebruikt: ‘Mensen die niet wisten dat ik kanker had, vonden mijn kale hoofd fashion,’ vertelt ze glunderend. Fashion-statement of niet,  van deze indrukwekkende dame gaan we nog veel horen, zien én voelen. 

Bekijk ook de video waarin Juanita vertelt over haar persoonlijke motivatie voor de collecte: