Roeli schenkt met belastingvoordeel

Roeli werkt in de tuin
Omdat mijn zoon Brian aan darmkanker overleed, vind ik het belangrijk dat onderzoek doorgaat.
Roeli

Roeli legde onlangs haar donatie aan KWF voor 5 jaar vast. Hiermee investeert ze langere tijd in onderzoek. En ze kan een deel van haar donatie terugvragen bij de belastingaangifte. “Dat het onderzoek van KWF steeds doorgaat, vind ik belangrijk omdat mijn zoon Brian aan darmkanker overleed.”

Het zal toch niet?

“In de zomer van 2010 waren Brian en zijn vrouw bij zijn schoonouders in Noorwegen. Daar kreeg Brian hevige buikpijn en hij voelde zich al een tijd moe. Hij was begonnen aan zijn specialisatie als psychiater, hij en zijn vrouw hadden net een tweede kindje en ze waren verhuisd naar Haarlem. Deze vakantie was om bij te tanken. Zijn schoonvader – zelf arts – maakte zich ongerust. Bij thuiskomst ging Brian langs de huisarts en startten de onderzoeken. Aanvankelijk nam niemand de klachten serieus. Ach, het zal toch niet? Pas 38 jaar.”

Een logeeradres in de buurt

“In oktober bleek het verschrikkelijk mis. Een periode van operaties, chemo en bestraling volgde, waarin mijn man en ik het jonge gezin zo veel mogelijk wilden bijstaan. Omdat we zelf in Veenendaal wonen, regelden we een logeeradres enkele straten van hun huis. Ik zie ons nog door de bevroren sneeuw glibberen. Zodat onze schoondochter naar haar werk kon en wij Brian konden helpen. Wat was dat logeeradres een geweldige uitkomst. Ook konden we daar ons verhaal kwijt; minstens even belangrijk. Elke paar dagen gingen we naar huis. Planten verzorgen, was in de machine, even slapen op ons eigen bed, even weg uit de ellende.”

Uitbehandeld en toch feest

"Brian leek goed op te knappen na de operatie. Maar aan het eind van de zomer van 2011 kregen we te horen dat hij was uitbehandeld. Dat jaar werd ik 60, mijn man 70 en we waren 40 jaar getrouwd. Ondanks alles namen we een optie op een zaal, maar besloten het feest alleen door te laten gaan als Brian erbij zou zijn. Gelukkig was hij erbij. We regelden een rustkamer voor hem, met een bed. Maar dat bleek niet nodig. Het was een stralende oktoberdag en bijna iedereen die ons had gesteund in de zware tijd was aanwezig. Als cadeau kregen we een lang weekend naar Florence met onze zoons en hun vrouwen. Florence, de stad waar Brian zo van hield en die hij ons gelukkig nog kon laten zien.”

Zijn laatste verjaardag

"Op 25 oktober werd Brian 39. Zijn laatste verjaardag. Hij nodigde de hele familie uit. En hij kookte. Ongelofelijk dat hij dat voor elkaar kreeg. Daarna bereidden we ons voor op zijn overlijden. Mijn schoondochter en ik bekeken de opties op de begraafplaats. We kozen een mooie plek onder de bomen, aan de rand. Hoewel het bizar voelde, gaf het ook rust dat we wisten dat Brian op een fijne plek zou rusten. Hij overleed op 9 februari 2012.”

De begrafenis

“De begrafenis was op de dag dat mijn man en ik ons 41 jaar geleden verloofden. Op een of andere manier maakte dat de cirkel rond. Het was erg druk en veel mensen moesten staan. Brian had op mijn uitdrukkelijke verzoek zelf de muziek uitgezocht. Een vriend leidde de dienst en diverse mensen spraken prachtig. Zo kreeg onze jongste zoon de aanwezigen aan het (glim)lachen en vertelde een leidinggevende dat ze hem graag als psychiater in hun gelederen hadden opgenomen, door zijn grote betrokkenheid bij de patiënten. We waren erg trots. De kist werd door familie en vrienden naar Brians laatste rustplaats gedragen."

'Gewoon' doorgaan

"Wij gaan zo ‘gewoon’ mogelijk door en proberen de zonnige kant te zien. Dit leven is te zeer de moeite waard om in verdriet te blijven hangen. We pasten de afgelopen 4 jaar elke maandag op de zoon van onze jongste zoon. Dat geluk hielp ons erg. Omdat ik me realiseerde dat zijn kinderen later graag willen weten wie hun vader was, schrijf ik de verhalen over Brian op. Dat valt niet mee, maar het is ook een nieuwe reden om verder te gaan."